Verslag

Een diagnose tijdens de vossenjacht.

Als doktah moet je tijdens een vossenjacht natuurlijk niet met je vak bezig zijn. Een gevallen renner laat ik rustig liggen. Eed van Hippocrates of niet. Ik ben dan immers renner en in die hoedanigheid heb ik ook een eed gezworen. Namelijk dat ik zal proberen om iedereen er maximaal vanaf te rijden. Dat zoiets niet altijd/vaak niet lukt is een tweede. Het gaat om de instelling.

Maar vandaag was het moeilijk om de diagnose van de aandoening van de vos te missen: micrografie = klein schrijven. Wat waren die pijltjes klein! Nu geef ik toe dat ik al wat ouder ben en dat mijn gezichtsvermogen in de loop der jaren wat te lijden heeft gehad, maar voor deze pijlen had ik soms een vergrootglas nodig. William opperde dat er mogelijk sprake was van een acute krijtcrisis. Dat de oorzaak van die minipijltjes een direct gevolg zou zijn van een plotselinge schaarste aan krijtjes. Af en toe kropen we op onze knieën door de bladeren over de grond om de pijlen te zoeken.
Gelukkig hebben we ze, op één na, allemaal gevonden. Bij de Monsterse Weg raakten we het spoor even kwijt. Teveel bladeren en een verkeerd opgestelde stempelaar. Maar gelukkig hervonden we onze organiserende micrografist weer terug. Jammer dat in het Vroondaal wijkje geen stempelaar stond. Dat had flink schade opgeleverd.

Het was een mooie vossenjacht. Bedankt Henk! We hadden mazzel met het weer. Na afloop van de jacht gingen de hemelsluizen flink open. Konden al die kleine … pijltjes mooi wegspoelen. Komende week maar even langs de opticien.

René Kropman