Verslag

5e Omloop van Stadshagen

Zaterdag 6 juni 2009 klassieker voor de A-Amateurs “5e omloop van Stadshagen”.

Den Haag heeft de nieuwbouw wijken Leidschenveen en Ypenburg, Utrecht heeft Ouderijn en zo heeft Zwolle wijk Stadshagen.

Voor deze klassieker hadden op 1 na alle Trias-amateur-A-renners zich laten inschrijven, Jerry Heintz, Chester Janzen, Maarten Klijnstra, Richard Korteweg, Erik de Niet, Erik Tieleman en Tim Foppen.
Om moverende redenen zijn de heren Kars Dorrepaal, Tony Vianello en Mike van Peeren niet vertrokken naar het hoge noorden.

Mike heeft wederom geregeld dat een van de hoofdsponsor ter beschikking gestelde bus klaar stond waarin 5 man en fietsen konden.

De start was om 9.30 uur en met een reistijd van 1.45 uur en 1 uur voor de wedstrijd aanwezig zijn, in opdracht van de man met de pet, moesten we ZATERDAGOCHTEND om 6.15 uur !!! verzamelen bij de brandweer te Rijswijk. Je leest het goed, wat een tijd op je vrije zaterdag.
Arie en Erik hebben Tim in Zoetermeer opgepikt en kwamen bijna gelijktijdig met bus met de 5 renners aan bij de permenance in Zwolle, een clubgebouw van een korfbalvereniging.

Na een lekker bak koffie / thee en fris met daarbij voor een ieder een koek werden de papieren erbij gepakt om de koers / route door te nemen. Peter deelde de rugnummers uit en had met de organisatie geregeld dat de verplichte meegenomen (persoonlijke) reserve wielen in onze auto’s konden achterblijven.
De weeromstandigheden waren bij de start ideaal, zonnetje 8 graden en weinig tot geen wind, dit veranderde met het half uur want later stond er wel een stevige bries.

De te rijden afstand was 90 km, eerst een grote lus van 40 km en daarna 3 kleine omloopjes. De grote lus ging via een smalle dijkweg langs de rivier Zwartewater naar Hasselt en daarna door de polder naar Genemuiden en dan weer terug naar Stadshagen.

Samen met Vincent Verkerk, ook een Trias-renner die voorheen in Zwolle heeft gewoond en nu kwam kijken, ben ik de renners onderweg gaan aanmoedigen, verschaffen van tips en wedstrijdinformatie.

Het peloton van circa 110 renners bleef na de neutralisatie bijeen en er werd afwachtend gereden. Dit leidde dat al na 15 km, op een niet al te smalle weg rechte weg, op ongeveer de 40e positie een flinke valpartij was. Op dat moment zat alleen Tim Foppen voor de valpartij.

Dus 70 man hadden dus direct of indirect last van deze valpartij.
Jerry Heintz en Erik Tieleman waren gevallen, gelukkig geen lichamelijke en materiële schade en konden beginnen aan de achtervolging.
Richard moest zo hard remmen dat hij een lekke band kreeg (stuk uit zijn band). Hij verwachtte hulp van de (neutrale)Trias-ploegleiderswagen, maar Peter en Richard Mulder hadden van de wedstrijdleidster de opdracht gekregen om direct door te rijden om achter de 1e groep te rijden. Helaas voor Richard, hij moest lang (iedere seconde telt) wachten voor hulp.
Chester Janzen moest slalom rijden in 1 meter hoog gras, gelukkig heeft hij genoeg ervaring opgedaan bij onze winterse vossenjachten.
Erik de Niet reed bijna achterin en moest ook hard remmen, zo hard dat zijn achterwiel omhoog kwam. Hij raakte lichtjes zijn voorganger, zijn scheenbeen en vingers lichtjes waren hierdoor gekwetst.
Maarten Klijnstra is in het begin van de wedstrijd meestal de rijder met rode lantaarn, hij vindt dit prettig en lekker overzichtelijk.
Nadat de EHBO de gekwetste renners had verzorgt, twee/drie man in de bezemwagen zijn gestapt, konden de volgers weer verder en wij kwamen gelukkig op tijd bij ons geplande uitkijkpunt.

Meer begeleiders hadden het idee om de naar ons uitgezochte punt te gaan staan. Overigens was het voor de toeschouwer ideaal om de wielrenners te volgen. Lange rechte wegen, alleen weilanden, geen bossen, geen gebouwen, prachtige omgeving.

Ik raakte daar aan de praat met een leeftijdgenoot (52 jaar) die in 1985, 1986 en 1997 de Elfstedentocht heeft gereden en in 1985 achter Evert van Benthem tweede werd, ken je je (sport) geschiedenis. Hij was nu de begeleider voor z’n broer en zoon. Zij hadden net als Ron Mol een lidmaatschap van een MTB-club en waren de enige amateur-A rijders binnen deze club. Voordeel is dan dat ze hun eigen tactiek kunnen bepalen en niet onbelangrijk in eigen wielerkleding van hun gesponsorde schaatsmarathonploeg rijden.

We zagen de renners in de verte aankomen (kwartier na de valpartij). Ik was door Peter op de hoogte gebracht dat Chester vrij snel in de 1e groep kon aanpikken. Erik en Maarten begonnen de achtervolging in te zetten in de 3e groep en vrij snel kwamen ze in de 2e groep. De samenwerking , kop over kop overnemen, liep niet zo soepel. Erik nam geen risico zonder om te kijken was die flink aan het stoempen, toen die achterom keek zat alleen Maarten nog in zijn wiel. Jerry vond het jammer dat hij geen seintje kreeg want er ontstond een gaatje in de groep en Jerry bleef achter in de groep.

Peter Mulder had op dit moment iemand uit een fotozaak uit Den Haag aan de telefoon, inderdaad Carel Voges, die bij Peter informeerde naar de stand van zaken. Peter vertelde dat zojuist een valpartij was geweest en dat we helaas maar 2 man van voren hebben. Chauffeur Richard attendeerde Peter, kijk eens in de spiegel, als een TGV kwamen Erik en Maarten aanrijden om in de 1e groep aan te sluiten.

Vincent en ik waren hiervan getuigen, ze waren net aangesloten en reden achterin. We reden nu met 4 man in 1e groep van inmiddels zo´n 55 man. Jerry zat in een 2e groep op z’n 1.15 minuut.
Richard en Erik Tieleman hebben we niet meer gezien. Later bleek dat zij uit de wedstrijd waren en op eigen gelegenheid terug zijn gegaan.
Het was weer vreselijk balen voor Erik Tieleman want net las bij de Hel van Brabant was hij betrokken bij een valpartij, weer niet zijn schuld, terwijl z’n vader zijn verrichtingen kwam aanschouwen. Weer een fototoestel in de aanslag, maar helaas wederom geen actie foto van z’n zoon.

We zijn snel met de auto naar een ander punt gereden, we zagen de renners, nog steeds een gesloten peloton heel langzaam ons tegemoet rijden, langzaam omdat de flinke wind precies volop de kop stond. Ik waarschuwde onze mannen dat na het rechtsaf gaan de kans groot was dat er waaiers zouden ontstaan omdat de wind precies rechts uit de flank kwam. En ja hoor, na regelmatig de koersen van de mannen te bezoeken ga ik er als toerder nog een beetje verstand van krijgen.
Alles werd op de kant gezet en er ontstonden mongolenwaaiers en je zag ze achter elkaar lossen.
Chester zei nog na de koers, had ik maar direct je advies gevolgd. Hij moest er ook snel vanaf, kaarsje was uit na 40 km. Kwam nog in een kleine groep, maar die later uit de wedstrijd genomen omdat de achterstand te groot. Overigens was iets eerder de groep waarin Jerry zat ook uit de wedstrijd genomen.

Hier ontstond ook een kopgroep van 2 man van de zelfde wielerverenging. Die mannen hebben een maximale voorsprong van 1.15 minuut gekregen. Het peloton heeft zich echt verkeken want die mannen hebben alles op alles gezet. Er was in het peloton niet echt een samenwerking, mede daar dat in het peloton veel maten zaten van de koplopers en andere wilde niet echt het kopwerk in de wind doen.

De twee zijn voorop gebleven en hadden onderling afgesproken wie vandaag mocht winnen. Het peloton kon toen afsprinten voor de maximale 3e plek.
Daarin zaten Erik, Tim en Maarten en waarvan Tim het echt op hangende pootjes heeft gered want op het laatst werd er wel erg hard gereden.

De uitslag
1. Paul vd Broek in 2:03.48 (van Cyclesport Groningen, renners op plek 1, 2, 4, 7, 36 en 45)
26. Erik de Niet op 53 seconde in het peloton
30. Tim Foppen (peloton)
47. Maarten Klijnstra (peloton)

5. Rene Ruitenberg (broer van Henri Ruitenberg, de Elfstedenrijder)
23. Henry Ruitenberg (zoon van Henri)

Voor de volledige uitslag, www.omloopvanstadshagen.nl/deelnemers/uitslag_2009.php

Het gemiddelde was 42 km er van de 107 zijn er 53 gefinisht.

Na de wedstrijd kwamen de verhalen weer los. Prachtig om als toerder dit aan te horen, ik kreeg zelfs een aanbieding van twee man dat ze de volgende keer als materiaalman mee willen.

Nadat de uitslag bekend was kon Erik en Tim nog een envelop met inhoud ophalen.

Na afloop in het clubhuis nog even een Sonja Bakker menuutje, heerlijke broodjes kroket, frikadel en hamburger speciaal, ja toch Peet.
Tim kon het niet aanzien, hij zette zijn prijzengeld gelijk om in ook zo’n lekker (sport) menuutje.

Maarten Klijnstra had nog een ander menu.
Niemand wilde hem geloven, hij was zich aan het voorbereiden, een paar Isostar repen, monteren van een opzetstuur, om de terugweg niet in de auto te gaan zitten.
Na schone wielerkleding te hebben aangedaan vertrok hij om 12.30 uur op de fiets naar huis.
Met een beetje omrijden in Zwolle (slechte weg bewijziging) een tocht van 170 km en tot Utrecht wind mee, om 18.00 uur kwam hij thuis met een gemiddelde van 32 km.
Dat noem ik nog eens uitrijden. Een prachtige prestatie Maarten.

Nou jongens ik heb het weer naar m’n zin gehad, gezellig, gelukkig geen ernstige ongelukken en beschouw het maar als een voorbereiding voor aanstaande vrijdag. Want daar moeten we echt gaan vlammen.

Nog even iets anders, als je je helm of schoenen vergeet, dan valt er weinig te fietsen, als je je fototoestel bij je hebt en er zit geen geheugenkaartje in, dan kan je geen foto´s nemen. Dus ik heb deze keer geen foto´s van de wedstrijd.

Groetje Arie